'Wapenwedloop' tussen topteams leidt tot tekort aan Nederlandse hockeykeepers

Welke doelman staat er over een paar jaar onder de lat bij het Nederlands hockeyteam? Met het toegenomen aantal buitenlanders in de vaderlandse competitie wordt de poel van 'eigen' keepers steeds kleiner. En dus trekken betrokkenen aan de bel.

"Het aantal van 54 of 55 buitenlanders in een competitie met twaalf teams is dusdanig veel, dat het op den duur ten koste gaat van de ontwikkeling van het Nederlandse hockey", stelt Jeroen Delmée. "Ik kan daar als bondscoach weinig aan doen, behalve het benoemen en mijn zorgen uiten."

Pinoké- en Oranje-doelman Hidde Brink: "Het aantal buitenlandse spelers en keepers is de laatste jaren naar de extreme kant doorgeslagen. Ik denk dat het een soort wapenwedloop is: teams reageren op elkaar en willen steeds sterker worden, waarbij we soms de realiteitszin uit het oog zijn verloren."

Een blik op de topteams in de hoofdklasse leert dat zij bijna allemaal in het buitenland winkelen. Bij landskampioen Rotterdam staat met Oranje-doelman Derk Meijer nog wel een Nederlander onder de lat, maar verder worden de doelen op de Nederlandse hockeyvelden veelal verdedigd door keepers van over de landsgrenzen.

Koploper Amsterdam doet het met Oliver Payne (Engeland), nummer twee Den Bosch met Alexander Stadler (Duitsland) en nummer drie Oranje-Rood met Tomás Santiago (Argentinië). Bij Bloemendaal staat weliswaar een Nederlander onder de lat, Maurits Visser, maar die stopte onlangs bij Oranje. Nummer vijf Kampong heeft met Luis Calzado (Spanje) vervolgens weer een buitenlander.

"Als je bij de topploegen al vijf of zes buitenlandse keepers hebt, betekent dat dat de keuze een stuk minder wordt", concludeert bondscoach Delmée. In zijn trainingsgroep bij Oranje heeft hij met Meijer en Brink twee goede keepers, maar daarachter moet Jong Oranje het bijvoorbeeld al doen met een bankzitter van Kampong.

Brink, al jaren onomstreden bij Pinoké, was ook ooit de nummer twee van Kampong. "Achter de Ier David Harte, die nu onze keeperstrainer bij Oranje is. Hij was heel lang de beste keeper van de wereld, dus ik heb veel van hem geleerd. Maar op een gegeven moment heb ik wel besloten om ergens anders vlieguren te maken."

"Ik denk niet dat het goed is om té lang ergens tweede keeper te zijn. Het moet uiteindelijk niet de ontwikkeling van de Nederlandse spelers in de weg staan en ik denk dat dat nu in sommige gevallen wel zo is."

Een oplossing is niet eenvoudig voorhanden. Vanwege EU-wetten is het niet mogelijk om een maximumaantal buitenlanders op te leggen aan hoofdklasseteams, terwijl pogingen om tot een 'herenakkoord' te komen in het verleden al vroeg strandden.

Delmée: "Ik begrijp het natuurlijk ook wel: clubs willen de play-offs halen of degradatie voorkomen. Ik denk dat daar een bepaalde angst in zit, of een verplichting naar sponsoren."

"Ja, ik denk wel dat de clubs elkaar gek maken. Ik vind dat je als club ook een bepaalde verantwoordelijkheid hebt om spelers op te leiden en een beetje aan de toekomst te denken. In plaats van de makkelijke weg, waarbij er van bovenaf geld in wordt gegooid en er een buitenlander wordt aangetrokken."

Ook voormalig Oranje-doelman Jaap Stockmann drukt de clubs op het hart vooral aan de toekomst te denken. "Voor een hoofdklasseclub is het misschien een risico, want een jonge keeper die nog weinig meters heeft gemaakt, kan je punten kosten. Op de korte termijn kan dat even pijnlijk zijn, maar op de langere termijn levert het wel wat op."

"Want buitenlandse keepers blijven vaak maar kort: twee of drie jaar", vervolgt Stockmann. "En dan moet je weer een nieuwe keeper hebben. Dus uiteindelijk is het gewoon een goede investering om een Nederlandse keeper onder de lat te zetten."

Brink: "Uiteindelijk zorgen de buitenlandse keepers in de hoofdklasse wel voor een bepaald niveau. Mede daardoor kunnen we onze hoofdklasse de beste competitie ter wereld noemen, dus daarom blijf ik het een moeilijke discussie vinden."